Dominika T.

Każdy z nas nosi w sobie opowieść – czasem zagmatwaną, pełną niewypowiedzianych emocji, czasem niesioną bardziej w ciele niż w słowach, ale zawsze wartą wysłuchania i zrozumienia. Bywają momenty, kiedy trudno odnaleźć spokój, poukładać myśli, poradzić sobie z emocjami albo po prostu – poczuć się dobrze ze sobą. W takich chwilach obecność drugiej osoby, która z uważnością i łagodnością pomoże zobaczyć siebie trochę wyraźniej, może okazać się niezwykle wspierająca.

Jestem psychologiem i psychoterapeutką pracującą w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej. Na co dzień towarzyszę dzieciom, młodzieży, osobom dorosłym i seniorom w procesie lepszego rozumienia siebie, własnych emocji i relacji – oraz w odnajdywaniu wewnętrznej równowagi, poczucia wpływu i bliskości ze sobą.

Bliskie są mi tematy związane z napięciem emocjonalnym, trudnościami relacyjnymi, niskim poczuciem własnej wartości, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami depresyjnymi, zaburzeniami odżywiania oraz funkcjonowaniem z ADHD. Wierzę, że nie trzeba czekać na kryzys, by zacząć się sobą opiekować. Czasem to właśnie ciche, wewnętrzne poruszenie – potrzeba zatrzymania się i przyjrzenia temu, co dzieje się w środku – staje się pierwszym krokiem w stronę zmiany.

W pracy terapeutycznej łączę empatię, łagodność i uważność z uporządkowanym, konkretnym podejściem. Terapia poznawczo-behawioralna jest dla mnie czymś więcej niż metodą – to sposób rozumienia człowieka i jego doświadczeń. Lubię ten nurt za to, że daje realne narzędzia do zmiany, a jednocześnie zostawia przestrzeń na autentyczność, indywidualność i relację. Uczy, jak z czułością przyglądać się myślom, emocjom i schematom, które kształtują nasze codzienne wybory – i jak krok po kroku tworzyć nowe, wspierające sposoby bycia w świecie.

W centrum mojej pracy zawsze jest człowiek – jego doświadczenia, emocje, potrzeby i to, co często niewidoczne na pierwszy rzut oka. Dla mnie terapia to nie rozwiązywanie „problemów”, ale wspólne odkrywanie, co domaga się uwagi, zrozumienia, opieki i czułości. To proces, który daje przestrzeń, by coś w Tobie mogło się poruszyć i zacząć układać od nowa – w swoim tempie i na Twoich warunkach.

Prywatnie cenię prostotę, relacje, naturę i spokój. Lubię, gdy zwykłe chwile stają się czymś więcej. Romantyzowanie życia to dla mnie wybór – by zauważać to, co dobre i wyjątkowe, nawet w pozornie zwyczajnych dniach.

Psychoterapia nauczyła mnie słuchać – naprawdę słuchać – nie tylko innych, ale i siebie. Z czasem zrozumiałam, że za niektórymi moimi reakcjami ukrywały się opowieści, które długo były niewypowiedziane, a czasem nawet nieuświadomione. Zyskałam większą uważność na to, co czuję, i więcej łagodności wobec tego, co skomplikowane.

Zaczęłam dostrzegać różnicę między tym, co „powinnam”, a tym, czego naprawdę chcę. To nie był błysk, raczej powolne odwijanie splątanej nici. Ale to właśnie ten proces, mimo że bywał wymagający, okazał się jednym z najbardziej wartościowych doświadczeń w moim życiu.

Dziś wiem, że zmiana nie musi być dramatyczna, by była znacząca. Czasem wystarczy jedno zdanie wypowiedziane w bezpiecznej przestrzeni, by coś się poruszyło na dobre.